Pył…

Ukryłeś swoją miłość do mnie. Nie dałeś mi się nią cieszyć. Nie pozwoliłeś jej rozkwitnąć… Zgniotłeś jej kruchość w zaciśniętych pięściach nieotwarcia się na mnie. A mnie obarczasz winą, że odeszła. Nie przyszła do mnie. Stanęła w Twoim cieniu, bo nie pozwoliłeś jej do mnie trafić. Zwiększałeś tylko dystans coraz cięższym milczeniem… Byłeś nieczuły nawet kiedy prosiłam, byś nie karał mnie ciszą. Prosiłam a Ty milczałeś. Ty kochałeś? Ty dawałeś mi ciepło, którego tak bardzo chciałam? Zatrzymałeś, kiedy niepewna Twoich uczuć chowałam się coraz bardziej w sobie? Wyciągnąłeś dłoń? Zawołałeś? Czy wiesz czym jest miłość? Oprócz znanych definicji jest oddaniem swoich wątpliwości z wiarą w zrozumienie. Jest bezbronnym odsłonięciem tego, co najczystsze, najbardziej prawdziwe. Jest wyjściem sobie naprzeciw, nie dystansem. Nie chłodem i omijaniem. Miłość sprawia, że rozwijasz w sobie pokłady tego, co najlepsze, rozkwitasz w Jej ciepłe. Błyszczysz w jej świetle. Kiedy CZUJESZ, że jest wzajemna. Kiedy nie-podcina Ci skrzydła. Sprawia, że umierasz dzień po dniu, bo jest wodą i powietrzem. Dzięki Tobie umarłam.
Nie potrafię Cię nienawidzić. Żałuję, że widocznie mówiliśmy do siebie innymi językami. Żałuję, że to co mogło budować zamieniło się w pył. Szary pył… Wiruje.
Szukam swojego miejsca…